Dionizy Abramowicz (ur. 29 września 1914 w Poznaniu, zm. 1 grudnia 1991 tamże) – polski pedagog, współorganizator Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych w Owińskach.
Życiorys Dionizy Abramowicz urodził się 29 września 1914 roku w Poznaniu jako syn Stanisława (1879-1944) i Antoniny z Opalińskich (1888-1935). Miał siostrę Irenę oraz dwóch braci: Tadeusza i jednego zmarłego w niemowlęctwie. Był mężem Leokadii i ojcem dwóch córek.
W okresie międzywojennym zdobył wykształcenie pedagogiczne. W 1934 roku został skierowany do pracy w szkole powszechnej w Janowie (powiat sokólski), gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku.
W lipcu 1940 roku trafił jako robotnik przymusowy do Szczecina. W niewoli przebywał do marca 1945 roku. Po odzyskaniu wolności zgłosił gotowość do pracy w oświacie. Organizował szkoły podstawowe na ziemiach zachodnich: w Suchaniu (maj 1945), Chociwlu (lipiec 1945) oraz Oleśnicy (wrzesień 1945).
Po powrocie do Poznania w 1946 roku włączył się w organizację Zakładu dla Niewidomych w Owińskach. Położył wielkie zasługi w rehabilitacji żołnierzy oraz młodzieży ociemniałych wskutek działań wojennych.