według WHO nie ma znanego bezpiecznego poziomu narażenia na ołów (co należy rozumieć jako „każda ilość szkodzi”), a szczególnie wrażliwe są dzieci (m.in. ze względu na rozwój układu nerwowego). W kontekście farb ołowiowych istotne są zwłaszcza: pył i odpryski z degradującej powłoki (łuszczenie, kruszenie, „kredowanie”), które mogą być połykane lub wdychane; pył wytwarzany podczas prac (np. skrobanie, szlifowanie, użycie opalarek i narzędzi ściernych), który może znacząco zwiększać narażenie osób przebywających w budynku oraz pracowników. Regulacje i współczesne ryzyko związane z farbą ołowiową Ograniczenia dotyczące farb ołowiowych różnią się między państwami, a WHO wskazuje, że farby ołowiowe pozostają istotnym problemem zdrowia publicznego; w wielu krajach wprowadzono prawnie wiążące mechanizmy kontroli (np. limity zawartości ołowiu w farbach dekoracyjnych). Przykładowo w Stanach Zjednoczonych sprzedaż farb ołowiowych do zastosowań mieszkaniowych została zakazana w 1978 roku (w Polsce w 2005 roku), jednak starsze budynki nadal mogą zawierać takie powłoki, które – w razie degradacji – stanowią źródło narażenia.