Badania laboratoryjne NIST (wykonane na próbkach przygotowanych z pigmentem typu „white lead” – zasadowy węglan ołowiu – oraz z pigmentem chromianowym) wykazały, że: wynik dodatni testu plamowego nie musi wiarygodnie rozstrzygać, czy powłoka spełnia formalne kryterium farby ołowiowej (w badaniu przyjęto klasyfikację 1 mg/cm2), czułość i odsetek wyników fałszywie ujemnych zależały m.in. od rodzaju pigmentu ołowiowego użytego w próbce. EPA publikuje kryteria rozpoznawania zestawów testowych dla celów regulacyjnych (m.in. wymagania dotyczące dopuszczalnej częstości odpowiedzi ujemnej przy farbie zawierającej ołów co najmniej na poziomie 1,0 mg/cm2 lub 0,5% masy).
Pomiar XRF (fluorescencja rentgenowska) Metodą nieniszczącą, szeroko stosowaną w inspekcjach budynków, jest pomiar przenośnym analizatorem XRF, który pozwala szybko określić ilość ołowiu w powłoce na jednostkę powierzchni. EPA wskazuje, że przy podejrzeniu farby na bazie ołowiu zalecane jest zaangażowanie certyfikowanego specjalisty (np. do inspekcji i oceny ryzyka).