mały|Demonstracja w Petersburgu przed budynkiem Dumy Miejskiej przy Newskim Prospekcie, październik 1905 Niezależnie od postawy partii rewolucyjnych, pracownicy organizowali się samodzielnie, a strajk obejmował kolejne zakłady. W Moskwie roku został wstrzymany cały transport miejski, nie działało oświetlenie ulic, przestały pracować poczta, telegraf i telefon, wodociągi pracowały tylko przez kilka godzin każdego dnia, a większość sklepów zamknięto. Strajk objął większość fabryk, pracę przerwało około 100 tys. robotników, jak również personel państwowych szpitali. W Petersburgu natychmiast po ogłoszeniu strajku przez kolejarzy solidarnie z nimi pracę przerwali pracownicy telegrafu, sprzedawcy, robotnicy fabryczni, urzędnicy państwowi i bankowi – łącznie około 135 tys. osób. Przestały działać prywatne teatry i Teatr Maryjski. Strajk nabrał charakteru powszechnego również w Charkowie i Jekaterynosławiu (od ), Mińsku (), Czelabińsku (), Jekaterynburgu, Tomsku, Krasnojarsku (), Rostowie nad Donem, Irkucku, Złatouście, Czycie, Wierchnieudińsku, Kijowie, Tyflisie, Warszawie, Łodzi (), Rydze, Kurganie (), Wielkim Księstwie Finlandii (), Omsku () i innych miastach i regionach imperium. Łącznie do strajku przystąpiło około dwóch milionów ludzi, z których około połowy stanowili robotnicy przemysłowi, około 750 tys.