Recepcja Guguły spotkały się z szerokim i w większości pozytywnym odbiorem krytycznym. Recenzenci zwracali uwagę na niejednoznaczną formę gatunkową książki, sytuując ją pomiędzy prozą poetycką, cyklem opowiadań a bildungsromanem oraz na konsekwentne zastosowanie dziecięcej perspektywy narracyjnej. Krytyka literacka podkreślała także brak nostalgicznej idealizacji w przedstawieniu dzieciństwa i wsi, wskazując na obecność tematów cielesności, przemocy symbolicznej i ambiwalentnych relacji rodzinnych. W Newsweek Polska Piotr Bratkowski zauważył, że Guguły to polemika z dwoma naraz stereotypami hołubionymi przez polską popinteligencję. Z obrazem PRL jako biednej wprawdzie, jednak magicznej Atlantydy. I z odżywającym wciąż (zwłaszcza wśród mieszczuchów) wyobrażeniem prowincji jako sielskiej krainy łagodności i dobra wszelakiego." W opracowaniach akademickich książka bywa interpretowana jako przykład współczesnej prozy pamięciowej oraz nowego modelu narracji o doświadczeniu dorastania w realiach późnej Polski Ludowej.