Najwybitniejszymi myślicielami, jakich wydali narody Azji Środkowej i Bliskiego Wschodu w epoce feudalizmu, byli Al-Farabi, Biruni i Ibn Sina.
W XIX stuleciu pod wpływem kultury rosyjskiej powstaje w Azji Środkowej, która była podówczas najbardziej zacofaną rubieżą carskiej Rosji, nowy prąd myśli społecznej – prąd Oświecenia. Wybitnym przedstawicielem myśli społeczno-politycznej i filozoficznej Azji Środkowej był w tym okresie Ahmad Donisz.
Badania nad filozofią Wschodu w Polsce Na wydziałach filozoficznych polskich uczelni w zasadzie nie ma filozofii wschodniej - albo pojawia się ona w minimalnym stopniu. Jest czasami uprawiana na wydziałach orientalistycznych - ale jako dziedzina nauki podzielona, przyporządkowana do konkretnych państw, języków czy obszarów kulturowych. Osobno uprawia się zatem filozofię indyjską, osobno – chińską, tybetańską czy japońską.
W latach 60. XX wieku ukazał się polski przekład podręcznika Krótki zarys historii filozofii, którego autorzy poświęcili dużo miejsca filozofii Wschodu. W roku 2001 pod redakcją Beaty Szymańskiej ukazał się podręcznik filozofii Wschodu, obejmujący swym zakresem filozofię Indii, Chin, Tybetu i Japonii.