Admiralicja zamówiła dwa prototypy, mające oznaczenia wytwórni N505 i N506. Pierwszy z nich, napędzany silnikiem Sunbeam Maori II, wykazał podczas badań statycznych nadmierne przeciążenie konstrukcji i został uznany za niebezpieczny do lotów. Drugi prototyp, planowany do wyposażenia w silnik Rolls-Royce Falcon I, nie został ukończony, a całość programu zakończono w 1917 r. bez skierowania samolotu do produkcji seryjnej.
Konstrukcja Jednomiejscowy dwupłat o konstrukcji drewnianej, z płatami o różnej rozpiętości. Górny płat, o rozpiętości 13,4 m, osadzono nad kadłubem, natomiast dolny (o rozpiętości 12,2 m) umieszczono pod nim i cofnięto względem górnego o około połowę jego szerokości. Oba płaty połączono z kadłubem za pomocą zastrzałów w kształcie litery „N” oraz systemu dodatkowych cięgien. Powierzchnia nośna wynosiła 47,9 m².
Kadłub, o długości 7,1 m, miał klasyczną kratownicową konstrukcję drewnianą. Na krawędzi spływu górnego płata wykonano wycięcie ułatwiające pilotowi wsiadanie oraz poprawiające widoczność do przodu i ku górze. Usterzenie klasyczne, z poziomym statecznikiem o dużej powierzchni, zamontowano na końcu kadłuba.
Podwozie było stałe, dwukołowe, pod ogonem znajdowała się płoza ogonowa.