Łabędzka (alt. Łabęcka) – nieistniejąca dziś kolonia robotnicza położona w centrum Dąbrowy Górniczej, funkcjonująca od II połowy XIX wieku do lat 60. XX wieku. Była niewielkim zespołem zabudowy mieszkalnej, całkowicie zlikwidowanym w okresie PRL w związku z rozbudową infrastruktury kolejowej. Obecnie jest to niezabudowany plac między ulicą Przybylaka a Obwodnicą Śródmieścia.
Historia Kolonia powstała około 1865 roku w czasie uruchamiania kopalń odkrywkowych „Nowa” i „Łabęcki”. Jej nazwa pochodzi od Hieronima Łabędzkiego, inżyniera górniczego związanego z zagłębiowskim przemysłem. Zabudowa liczyła w szczytowym okresie około 50 budynków, głównie drewnianych domów górniczych, uzupełnionych kilkoma murowanymi obiektami wzniesionymi przez kopalnie. Łabęcka była położona między torowiskami Kopalni „Paryż” i Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, w sąsiedztwie Huty Bankowej. Przez środek kolonii przepływał kanał z ciepłą wodą poprzemysłową, wykorzystywaną przez mieszkańców m.in. do kąpieli. Dzielnica była zamieszkana głównie przez górników, kolejarzy oraz hutników.