5 stycznia 1920 pod Szachmanami na Łotwie został kontuzjowany, a 15 maja 1920 w bitwie pod Kubliczami ciężko ranny.
Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 77 pp Leg. w Chełmie. 1 czerwca 1921 był odkomenderowany do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2652. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 ukończył trzymiesięczny kurs instruktorski w Szkole Gazowej w Warszawie. Po powrocie do pułku pełnił funkcje: adiutanta batalionu, dowódcy kompanii specjalnej i oficera gazowego. W styczniu 1924 został przeniesiony do 14 pułku piechoty we Włocławku na stanowisko dowódcy kompanii. W 1925 ukończył trzymiesięczny kurs oficerów żywnościowych. W maju 1927 został przeniesiony do 36 pułku piechoty w Warszawie. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 106. lokatą. W marcu 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii w batalionie KOP „Kleck”. W 1935 ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W listopadzie 1937 został przeniesiony do batalionu KOP „Dederkały” na stanowisko kwatermistrza.