Ze zbiorów nowojorskiej Fundacji Rodzinnej Blochów. Według „Instrukcji powstańczej” Ludwika Mierosławskiego z 1862 r. tylko część z kosynierów powinna być wyposażona w rynsztunek szturmowy. Jak sam podaje, wystarczyło wyposażyć co piątego kosyniera. Ujmuje on to następującymi słowami (pisownia oryginalna):
Według zamierzeń Ludwika Mierosławskiego hełmo-czapka miała być na wyposażeniu polskich powstańców. Brak jest jednak jakiejkolwiek informacji, aby którykolwiek z oddziałów kosynierskich używał hełmo-czapek w powstaniu styczniowym. Jedynie sam Mierosławski czynił starania, aby je wykorzystywać.
Po raz pierwszy hełmo-czapki miały być wykorzystane zaraz na samym początku powstania styczniowego, gdy Mierosławski miał ogłosić się dyktatorem powstania. Siodlarz Graf, mieszkający w Liège przygotował tarczo-tornistrów i hełmo-czapek dla 30 ludzi. Zakupiona w Liège broń, amunicja i wyposażenie kosynierskie zostały w czasie transportu przejęte przez Prusaków w Bydgoszczy. Hełmo-czapki więc nie mogły zostać wykorzystane w dowodzonej przez Mierosławskiego przegranej bitwie pod Krzywosądzem.