Publicystyka historyczna W ostatniej dekadzie życia skupił się na publicystyce historycznej, którą traktował jako testament ideowo-polityczny. Jego prace (m.in. Od Ludowej do kapitalistycznej, Uczniowie czarnoksiężnika) prezentowały lewicowy punkt widzenia i budziły kontrowersje w środowisku. W biografii Andersa pt. Ułan i historia dokonał analizy postaci generała, co spotkało się z uznaniem krytyków za rzeczowość i kompetencję.
Odbiór twórczości Twórczość Jana Burakowskiego została podsumowana w obszernej monografii biobibliograficznej autorstwa Magdaleny Staniszewskiej pt. Jan Burakowski: bibliotekarz, publicysta, literat (Sierpc, 2014), która obejmuje zarówno jego dorobek bibliotekarski, jak i literacki. Stefan Kubów w recenzji monografii podkreślił, że bibliotekarstwo stanowiło tło dla stale dojrzewającej prozy literackiej, zwracając uwagę na „niesamowitą energię i pracowitość” autora. Andrzej Lam chwalił autora za „bystrą obserwację” i wierność realiom. Tadeusz Matulewicz w szkicu „Światło w mroku” akcentował refleksyjny charakter jego prozy i obecność wątków egzystencjalnych.