31 sierpnia 1939 zmobilizowany i wyznaczony na stanowisko kwatermistrza Szpitala Wojennego nr 605. Po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), przeszedł granicę z Węgrami, gdzie został internowany. W marcu 1944, po zajęciu Węgier przez Niemcy, został wywieziony do Stalagu VII A w Steinbrück, następnie Oflagu III A w Luckenwalde. W obozach prowadził działalność kulturalno-oświatową wśród oficerów.

W 1945 wrócił do kraju i zamieszkał we Wrocławiu, gdzie w latach 1945–1946 był reżyserem i sekretarzem Teatru Miejskiego. W latach 1946–1947 był wicedyrektorem administracyjnym wrocławskiej Opery Dolnośląskiej, w latach 1947–1948 aktorem i reżyserem Teatru Ziemi Opolskiej, w latach 1948–1949 wrocławskiego Teatru Dolnośląskiego. W latach 1949–1951 pracował w Teatrze Dramatycznym w Częstochowie, od 1 maja 1951 w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach, wykładał w Studium Dramatycznym przy tym teatrze oraz w szkole dla reżyserów teatrów amatorskich. W 1963 przeszedł na emeryturę. Od 26 lutego 1948 był zarejestrowany jako tajny współpracownik Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego we Wrocławiu o ps. Czapski. Zmarł 4 lutego 1968 w Piekarach Śląskich.

Był żonaty dwukrotnie, z Anną Flaumhaft, z którą miał syna Tadeusza Konstantego (1920–2003), oraz z Marią Jakubek, z którą miał córkę Ingeborgę (ur.