W 1995 roku została wybrana deputowaną Inatsisartut, ciała ustawodawczego Grenlandii. W 2002 roku została powołana na stanowisko ministerki ds. kościoła, edukacji, badań i kultury jako jedna z siedmiu osób w nowym rządzie. Ogłosiła, że jej celem jest poprawienie relacji kościoła z dziećmi i młodymi ludźmi mieszkającymi na Grenlandii. W 2002 roku była członkinią komitetu ds. edukacji, a w 2003 roku została członkinią komitetu ds. rodziny i zdrowia. Była również wiceprzewodniczącą komitetu ds. kultury, edukacji i kościoła. Po rezygnacji w 2008 roku ze stanowiska przewodniczącego Inatsisartut przez Jonathana Motzfeldta (w związku z oskarżeniami o molestowanie seksualne), została kandydatką na kolejną przewodniczącą izby. Po wybraniu jej na to stanowisko i objęciu przez nią funkcji przewodniczącej została pierwszą w historii kobietą przewodniczącą obradom Inatsisartut. Pełniła tę funkcję do czerwca 2009 roku Reprezentowała Grenlandię w Radzie Nordyckiej oraz w , której była wiceprzewodniczącą w latach 2009–2012.