Estetyka marksistowska – estetyka oparta na materialistycznym pojmowaniu dziejów. Metodologiczną i światopoglądową podstawą estetyki marksistowsko-leninowskiej jest materializm dialektyczny i historyczny. Estetyka marksistowsko-leninowska dzieli się na , teorię estetyki i krytykę współczesnej estetyki burżuazyjnej.
Punktem wyjścia estetyki marksistowskiej jest materialistyczne ujęcie problemu wzajemnego związku między bytem społecznym a świadomością społeczną. Estetyka marksistowska uważa sztukę za jedną z form świadomości społecznej, za specyficzną, artystyczną formę opanowania, zrozumienia przez ludzi rzeczywistości. Podobnie jak inne formy świadomości społecznej, tak i sztuka, jej pochodzenie i rozwój są w ostatniej instancji uwarunkowane przez rozwój ekonomiczny społeczeństwa. Charakter sztuki określają panujące w danej epoce historycznej stosunki społeczne, ekonomiczna baza społeczeństwa.
Opierając się na materialistycznym pojmowaniu ideologii Karol Marks i Friedrich Engels ujawnili klasowy charakter sztuki w społeczeństwie klasowym i specyficzne dla tych warunków prawidłowości jej rozwoju.