Sytuacja ta przyczyniła się do narastania napięć językowych, określanych jako konflikty lub „wojny językowe” w Belgii.
Do początku XX wieku język niderlandzki funkcjonował w Belgii głównie jako język codziennej komunikacji, często w postaci zróżnicowanych dialektów regionalnych, i przez długi czas nie był powszechnie wykorzystywany przez elity polityczne i kulturalne, które w dużej mierze posługiwały się językiem francuskim. Uwarunkowania te miały wpływ na rozwój oraz instytucjonalne zaplecze literatury niderlandzkojęzycznej w Belgii.W rezultacie wielu flamandzkich pisarzy, takich jak Maurice Maeterlinck, Émile Verhaeren i Marie Gevers pisało po francusku. Inni, tacy jak Guido Gezelle, Felix Timmermans i Marnix Gijsen, zachowali język ojczysty w swoich dziełach.
Pisarze flamandzcy są powszechnie czytani w Holandii, a holenderscy we Flandrii. Do najbardziej znanych pisarzy flamandzkich należą Hugo Claus, Louis Paul Boon, Kristien Hemmerechts, Tom Lanoye, Anne Provoost i Geert van Istendael.
Wybrani autorzy