We wrześniu 1939 uciekł z więzienia, następnie dostał się do Pińska, gdzie pracował jako instruktor w dziale przemysłowym tymczasowego zarządu miasta. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej ewakuowany w głąb Związku Radzieckiego, od 1942 zmobilizowany do pracy przy budownictwie kolejowym na Uralu. Wstąpił do Związku Patriotów Polskich, w którym w 1944 był przewodniczącym regionu. Od marca do lipca 1946 kierował przedstawicielstwem Polskiej Partii Robotniczej w Moskwie, w tym samym roku przybył do Polski. W grudniu 1948 uczestniczył jako delegat w zjeździe zjednoczeniowym, wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od czerwca 1948 do maja 1954 sekretarz Centralnej Rady Związków Zawodowych, do 1968 był członkiem prezydium CRZZ i samej CRZZ. Ponadto w ramach tej organizacji od 1946 do 1948/9 kierował wydziałem i działem ekonomicznym. W czerwcu 1955 objął funkcję zastępcy redaktora naczelnego miesięcznika „Nowe Drogi”. Pomiędzy czerwcem 1960 a marcem 1968 wiceprzewodniczący Komitetu Pracy i Płac. Stanowisko utracił w ramach nagonki antysemickiej po publicznej krytyce z ust Ignacego Logi-Sowińskiego.