Po wyzwoleniu Pabianic zajęła się organizacją kuchni polowej dla mieszkańców i żołnierzy. Powróciła do pracy nauczycielki, reaktywując miejscową Szkołę Podstawową nr 12. Została członkiem Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i przewodniczącą zarządu grodzkiego Ligi Kobiet, zaś w marcu 1945 wstąpiła do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej). W grudniu 1948 uczestniczyła jako delegatka pabianickich struktur powiatowych PPS w kongresie zjednoczeniowym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, do której przystąpiła. Od 1946 radna Miejskiej Rady Narodowej w Pabianicach. 8 marca 1949 wybrana (jako pierwsza kobieta w kraju) prezydentem Pabianic, stanowisko to w czerwcu 1950 przekształcono w funkcję przewodniczącego MRN. Zajmowała je łącznie przez kilkanaście miesięcy. Jej wybór na stanowisko prezydenta został uwieczniony w odcinku Polskiej Kroniki Filmowej. W późniejszych latach kontynuowała pracę na stanowiskach państwowych. Kierowała miejskim zarządem Ligi Kobiet w Pabianicach, zajmowała się wygłaszaniem odczytów.
W 1925 wyszła za radnego miejskiego PPS Józefa Suleja, byli bezdzietni. Zmarła po ciężkiej chorobie, pochowana na cmentarzu rzymskokatolickim w Pabianicach.