W 1928 roku był przez krótki czas zatrudniony jako referent w Biurze Administracji Wschodniej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych RzeszyGlahé | Mehring | Rieß [Hrsg. Beiträge zum ausländischen öffentlichen Recht und Völkerrecht | 331 Korrespondenz mit Carl Schmitt, Texte und Kontroversen Der Staats- und Völkerrechtler Carl Bilfinger (1879–1958) Dokumentation seiner politischen Biographie, s. 140, 145].
Od 1928 do 1932 roku był posłem do niemieckiego Reichstagu z ramienia Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej (DNVP). W 1930 roku został zdymisjonowany ze stanowiska starosty powiatu pilskiego przez nadprezydenta Prus Wschodnich Ernsta Siehra za poparcie skrajnej prawicy w referendum przeciwko Planowi Younga. W 1932 roku został mianowany dyrektorem ministerialnym i szefem Departamentu Prawa Konstytucyjnego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Rzeszy przez ówczesnego ministra spraw wewnętrznych Rzeszy Wilhelma von Gayla. Tam odegrał kluczową rolę w przygotowaniu dymisji demokratycznego pruskiego rządu państwowego Otto Brauna (tzw. zamachu pruskiego). W późniejszym procesie „Prusy kontra Rzesza” przed Sądem Stanowym przy Sądzie Najwyższym Rzeszy w Lipsku był głównym przedstawicielem rządu Rzeszy, a tym samym bezpośrednim przeciwnikiem Arnolda Brechta.