Oporność kolonizacyjna () – zdolność mikrobioty (zespołu mikroorganizmów bytujących na powierzchniach ciała i błonach śluzowych) do ograniczania trwałej kolonizacji przez drobnoustroje napływowe (w tym patogeny) oraz do hamowania nadmiernego rozrostu części drobnoustrojów już obecnych, które w sprzyjających warunkach mogą stać się chorobotwórcze (tzw. patobionty).
Oporność kolonizacyjna jest rozpatrywana jako jedna z funkcji fizjologicznych mikrobioty, szczególnie w przewodzie pokarmowym, gdzie stan mikrobioty może wpływać na podatność na zakażenia jelitowe oraz kolonizację bakteriami wielolekoopornymi.
Zakres pojęcia Oporność kolonizacyjna dotyczy nie tylko mikrobioty jelitowej, ale także innych miejsc skolonizowanych przez bogate zespoły drobnoustrojów (np. skóry i niektórych jam ciała). Używa się również terminu „oporność kolonizacyjna” w odniesieniu do procesów zachodzących na skórze i błonach śluzowych, gdzie drobnoustroje bytujące fizjologicznie tworzą pierwszą linię obrony przed nadmierną kolonizacją przez mikroorganizmy napływowe. W tym ujęciu pojęcie obejmuje zarówno „zajęcie” przez mikrobiotę dostępnych nisz, jak i utrudnianie przylegania oraz namnażania potencjalnych patogenów na powierzchni tkanek.