Kontrowersyjne oceniane było również zaangażowanie Berggrava w powstanie , w której tekę ministra edukacji objął jego szwagier, , a która to Rada nie zyskała znaczącego uznania.
W październiku 1940 r. Berggrav wraz z sześcioma innymi biskupami Kościoła Norwegii razem z dziesięcioma przywódcami innych wyznań, utworzył Radę Chrześcijańską. Udało mu się zjednoczyć różne grupy kościelne i aktywnie współpracował z takimi liderami jak Ole Hallesby i Ludvig Hope. Pracował również nad teologicznymi podstawami ruchu oporu i wielokrotnie krytykował panującą w luteranizmie tendencję do bezkrytycznej lojalności wobec państwa. Centralna pozycja Berggrava w walce Kościoła sprawiła, że stał się on ulubionym celem ataków zarówno ze strony niemieckich, jak i norweskich nazistów, w tym Vidkuna Quislinga, który postrzegał Berggrava jako osobistego wroga.