Patobiont () – drobnoustrój należący do mikrobioty gospodarza, który w warunkach równowagi (homeostazy) zwykle nie wywołuje objawów chorobowych, natomiast w określonych okolicznościach (np. przy zaburzeniach odporności gospodarza lub zmianie składu mikrobioty) może nabywać lub ujawniać cechy chorobotwórcze i inicjować bądź nasilać stan zapalny. Pojęcie to jest używane zwłaszcza w badaniach nad związkiem między mikrobiotą a przewlekłymi chorobami zapalnymi, w tym nieswoistymi zapalnymi chorobami jelit (IBD).
Definicja i odróżnienie od innych pojęć W przeglądach naukowych patobionty opisywano jako rezydentne (zwykle stale obecne) składniki mikrobioty o „potencjale patogennym”, którego ujawnienie zależy od kontekstu biologicznego (m.in. uwarunkowań genetycznych gospodarza i czynników środowiskowych). W takim ujęciu: patobionty różnią się od klasycznych patogenów tym, że w typowych warunkach nie muszą wywoływać choroby i mogą pozostawać „niewinne” dla gospodarza, od patogenów oportunistycznych odróżnia je to, że są rozpatrywane jako element mikrobioty (a nie drobnoustrój nabyty z zewnątrz), a ich związek z patologią bywa opisywany przede wszystkim w kontekście przewlekłych stanów zapalnych i zaburzeń regulacji odpornościowej.