Faktycznie posiadała 68 koni.
Po marszałku wielkim koronnym szefostwo chorągwi przejął starosta olsztyński Franciszek Lubomirski. Chorągiew od 1 listopada 1685 powiększona została o 50 koni z chorągwi starosty owruckiego Giżyckiego.
W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca. W tym czasie, będąca w składzie pułku marszałka nadwornego, chorągiew pancerna starosty olsztyńskiego liczyła 150 koni.
Przedłużająca się wojna z Turcją spowodowała, że sejm warszawski w 1690 obniżył komput wojska koronnego. Zgodnie z nowym etatem chorągiew Franciszka Lubomirskiego etatowo liczyła 120 koni.
Traktat pokojowy w Karłowicach zakończył wojnę z Portą Ottomańską. Wiosną 1699 sejm pacyfikacyjny dokonał redukcji armii koronnej i nakazał przejście wojska na etaty pokojowe. Na przełomie 1701/1702 chorągiew Stanisława (Franciszka?) Lubomirskiego wchodziła w skład Partii Poleskiej i znajdowała się na leżach zimowych. Liczyła wtedy 60 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie pancerne koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie pod Wiedniem Kategoria:Chorągwie w dobie wojny północnej Kategoria:Oddziały wojskowe Lubomirskich herbu Szreniawa bez Krzyża