Sposoby oceny Ocena dysbiozy opiera się zwykle na badaniach mikrobioty metodami biologii molekularnej, w tym na sekwencjonowaniu markerów (np. genu 16S rRNA u bakterii) oraz na podejściach metagenomicznych. W badaniach populacyjnych stosuje się m.in. miary różnorodności oraz porównania z grupami odniesienia, a w części prac proponuje się wskaźniki ilościowe (tzw. indeksy dysbiozy) wyznaczane na podstawie zestawu cech mikrobioty typowych dla wybranych stanów zdrowia i choroby.
Związek z chorobami Dysbiozę opisywano w kontekście wielu chorób i zaburzeń, m.in. przewlekłych stanów zapalnych, chorób metabolicznych oraz zakażeń, jednak siła dowodów na związek przyczynowy bywa różna (często obserwuje się korelacje, a kierunek zależności może być dwustronny).
Przykładem sytuacji, w której zaburzenia mikrobioty stanowią istotny element obrazu klinicznego, jest nawrotowe zakażenie wywołane przez Clostridioides difficile, gdzie w wybranych przypadkach uwzględnia się przeszczep mikrobioty kałowej jako jedną z opcji postępowania po nieskuteczności standardowych terapii antybiotykowych.
Leczenie W badaniach i praktyce klinicznej funkcjonują różne sposoby modyfikowania mikrobioty, takie jak interwencje dietetyczne, stosowanie wybranych preparatów mikrobiologicznych oraz (w ograniczonych wskazaniach) przeszczep mikrobioty kałowej.