Władimir Francewicz Ern (; ur. w Tyflisie, zm. w Moskwie) – rosyjski filozof i publicysta.
Życiorys W 1900 ze złotym medalem ukończył gimnazjum, gdzie jego kolegą z klasy był Pawieł Fłorienski. Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Moskiewskim i pozostał na tej uczelni jako wykładowca w Katedrze Historii Świata (od 1904). W 1916 roku został wybrany członkiem Moskiewskiego Towarzystwa Psychologicznego. Włodzimierz Ern pracował z profesorami moskiewskimi i P. Fłorenskim. Umarł na zapalenie nerek.
Poglądy Ern zasadniczo walczył z zachodnioeuropejskim racjonalizmem filozoficznym i tendencją do mechanizowania całego życia, i podporządkowywania go technice. Przeciwstawiał tym faktorom cywilizacji logos filozofii starożytnej i chrześcijańskiej. Logos ten jest konkretną żywą istotą, Drugą Hipostazą Trójcy, wcieloną i obecną w procesie historycznym. Ern nazywa swoją filozofię „logizmem”. Jego książka „Walka o logos” () jest zbiorem szkiców, w których przeciwstawia on sobie dwie tendencje filozoficzne, racjonalizm i swój „logizm”. Racjonalizm bada subiektywne dane doświadczenia w zgodności z formalnymi prawami logiki, to znaczy rozumienia. Jest to martwa filozofia, odrywa ona bowiem poznający podmiot od żywej rzeczywistości.