Leopold Sładki (ur. 11 maja 1901 w Kulikowie, zm. 11–13 maja 1940 w Katyniu) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Wilhelminy z Vetterów, urodzony 11 maja 1901 w Kulikowie, w ówczesnym powiecie żółkiewskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był młodszym bratem Rudolfa (ur. 1897), żołnierza 6 pułku piechoty Legionów Polskich, buchaltera w żywieckim browarze, odznaczonego Medalem Niepodległości. Ukończył cztery klasy gimnazjum we Lwowie.
21 czerwca 1916 wstąpił do Legionów Polskich. Został przydzielony do kadry LP w Dęblinie, gdzie ukończył szkołę podoficerską. Następnie został wcielony do 12 kompanii III batalionu 6 pułku piechoty, w której pełnił funkcję instruktora. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do austriackiego 27 batalionu strzelców polnych. W październiku 1918 zdezerterował z armii austro-węgierskiej i wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich. 11 grudnia 1918 dostał się do ukraińskiej niewoli. Został skazany na rozstrzelanie, lecz udało mu się uciec.