Charakterystyka Jest to jeden z najbardziej znanych obrazów Witolda Wojtkiewicza. Został namalowany techniką olejną na płótnie, ma wymiary 90,5 na 90,5 cm, jest sygnowany w lewym dolnym rogu: „W. Wojtkiewicz 1905”. Przedstawia dzieci na tle nieregularnych chmur, które idą poprzez ubogi krajobraz podczas wiatru. Chmury są jaśniejsze od pozostałych partii obrazu i stanowią dominantę dzieła. Dzieci mają luźne, za duże ubrania oraz idą boso; dziewięć postaci kroczy po zacienionym wzniesieniu. Postaci dzieci są płasko wymodelowane i zdeformowane. Gama barwna jest oszczędna, a zastosowane kolory są przygaszone: głównie szarości, błękity i brązy z odcieniem różu. Światło pada zza chmur.
Przedstawiona scena ma ponury i religijny wydźwięk, postaci wyglądają na przytłoczone ciężkim niebem ponad nimi. Kadrowanie obrazu potęguje jego ekspresję, gdyż sprawia wrażenie, że przedstawiona scena została wyjęta z większej, niewidocznej całości. Zdaniem samego autora jest to wizja bycia w świecie niespełnienia, pełnego pustki i śmierci. Piotr Paziński opisał obraz słowami: na szaroburym tle brną przed siebie postacie-widma, wychodzą z obrazu, zdążają w nicość.