W prasie slogan „Śmierć faszyzmowi, wolność ludowi!” pojawił się po raz pierwszy w „Biuletynie Głównego Dowództwa Ludowowowyzwoleńczych Partyzanckich Oddziałów Jugosławii” (numer 1) 10 sierpnia 1941 roku. 20 sierpnia hasło pojawiło się w nagłówku pierwszej strony drugiego numeru gazety Vjesnik. Wkrótce większość oficjalnych dokumentów i materiałów drukowanych z okresu II wojny światowej w Jugosławii zawierało ten slogan. Jego popularność jest porównywalna z okrzykiem „No pasarán”, używanym podczas wojny domowej w Hiszpanii, bowiem malowano go na fasadach budynków i murów w całej Jugosławii. 22 maja 1942 roku, jugosłowiański partyzant Stjepan Filipović został powieszony w Valjevie, ale zanim wykonano egzekucję Filipović uniósł ręce i krzyknął „Śmierć faszyzmowi, wolność ludowi!”, wzywając Jugosłowian do stawiania ciemiężcom oporu.
W powojennej Socjalistycznej Federacyjnej Republice Jugosławii hasło to było utrwalane za pośrednictwem napisów na pomnikach, ale także w oficjalnej korespondencji. Od lat 60. XX wieku było coraz rzadziej używane.