Typ generyczny (, także: typ parametryzowany) – typ zdefiniowany z użyciem jednego lub większej liczby parametrów typu (np. T), które są podstawiane konkretnymi typami w miejscu użycia; pojęcie z zakresu teorii typów i praktyki projektowania języków programowania, używane w programowaniu generycznym: pozwala opisać jedną strukturę danych lub komponent (np. listę albo mapę) tak, by działał dla różnych rodzajów danych, a konkretny rodzaj wybiera się dopiero w miejscu użycia przez podstawienie parametru typu (np. T). W efekcie ta sama definicja może tworzyć wyspecjalizowane warianty (np. Lista<int> i Lista<string>), bez potrzeby tworzenia osobnych implementacji dla każdego typu elementów. Charakterystyka Typ generyczny składa się z: definicji (np. klasy, interfejsu, typu algebraicznego), parametrów typu (np. T, K, V), ewentualnych ograniczeń parametrów (np. „T musi implementować dane API” w C#).
W praktyce typy generyczne są często używane do budowy struktur danych (kolekcji) i bibliotek algorytmów, ograniczając potrzebę rzutowań i podnosząc bezpieczeństwo typów.