Piechota morska przypuszczała, że w tym rejonie przebywa około 400 Japończyków.
Rzeczywista liczba japońskich żołnierzy w dolinie Matanikau była znacznie wyższa niż szacunki piechoty morskiej. Wierząc, że alianci mogą podjąć próbę desantu morskiego w pobliżu rzeki Matanikau, Kawaguchi przydzielił 124 Pułk Piechoty Oki – liczący około 1900 ludzi – do obrony Matanikau. Oka rozmieścił swój Batalion Maizuru u podnóża góry Austen oraz wzdłuż zachodniego i wschodniego brzegu rzeki Matanikau. Reszta sił Oki znajdowała się na zachód od Matanikau, ale w pozycji umożliwiającej szybką reakcję na ewentualne ataki aliantów w tym rejonie. Uwzględniając inne japońskie oddziały stacjonujące w pobliżu Kokumbony, łączna liczba japońskich sił w rejonie Matanikau wynosiła około 4000.
Walki 930 żołnierzy batalionu Pullera wyruszyło na zachód od Lunga Point wczesnym rankiem 23 września. Później tego samego ranka oddziały Pullera przepędziły dwa japońskie patrole, które przeprowadzały rozpoznanie obrony Lunga Point. Batalion Pullera rozbił obóz na noc i przygotowywał się do wejścia na górę Austen następnego dnia.