Max Bernhauer (ur. 24 września 1866 w Mohelnicach, zm. 13 marca 1946 w Horn) – austriacki prawnik i entomolog, specjalizujący się w koleopterologii, zwłaszcza w taksonomii kusakowatych.
Życiorys Urodził się w ówczesnym Müglitz w Austro-Węgrzech. Był synem urzędnika. Uczył się w szkole w Ołomuńcu, a następnie studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, w 1889 roku zdobywając stopień doktora prawa. Pracował jako notariusz kolejno w Wiedniu, Stockerau i Grünburgu. Od 1912 roku aż do śmierci w roku 1946 był notariuszem w Hornie.
Praca naukowa Od młodości wykazywał zainteresowania przyrodnicze. W czasie studiów na Uniwersytecie Wiedeńskim zaczął zbieranie chrząszczy. Poznał dzięki temu wielu wiedeńskich koleopterologów, w tym Gottfrieda Luze, Franza Spaetha i Ludwiga Ganglbauera. Ten ostatni został jego mentorem.
Bernhauer szybko wyspecjalizował się w kusakowatych. Im poświęcił pierwsze publikacje, które to ukazały się w 1898 roku. W 1900 roku napisał monografię palearktycznych wałecznic (Leptusa), w latach 1901–1902 przegląd palearktycznych rydzenic (Aleocharinae), a w 1903 roku monografię plemienia Leptocharina.