Henryk Wincenty Jancarz (ur. 1 stycznia 1892 w Kojszówce, zm. 1960 w Katowicach) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana, rolnika, i Marii z Urbanów urodzony 1 stycznia 1892 we wsi Kojszówka, w ówczesnym powiecie myślenickim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był katolikiem. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Makowie Podhalańskim. W roku szkolnym 1905/1906 rozpoczął naukę w klasie pierwszej c. k. Gimnazjum w Wadowicach. Tam też 29 czerwca 1913 zakończył naukę w klasie ósmej ze zdanym egzaminem dojrzałości. Do wybuchu I wojny światowej ukończył dwa semestry na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1912–1913 był członkiem polowej drużyny sokolej, a w 1914 wstąpił do Związku Strzeleckiego.
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 14 kompanii IV batalionu 2 pułku piechoty. Wiosną 1915 został przeniesiony do 7 kompanii II batalionu 4 pułku piechoty. 2 sierpnia 1915 został ranny w bitwie pod Jastkowem. 23 sierpnia 1915 został mianowany chorążym piechoty. 1 lipca 1916 awansował na podporucznika piechoty. W tym samym miesiącu wyróżnił się w bitwie pod Kostiuchnówką. 12 sierpnia 1921 podpułkownik Bronisław Pieracki, były dowódca 7 kompanii 4 pp Leg.