W styczniu 1920 został przeniesiony do 145, a później do 144 pułku piechoty. W lipcu 1920 w walkach pod Dubnem został ranny. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 71 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 243. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 56 pułku piechoty w Krotoszynie, lecz z dniem 1 grudnia 1922 wrócił do 71 pp w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy II batalionu. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 65. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II baonu. Później został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko dowócy I batalionu. W marcu 1932 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko inspektora w 4 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego.