Po wojnie ukończył uczelnie inżynierskie: École centrale des arts et manufactures i École nationale supérieure du pétrole et des moteurs. Pracował w przedsiębiorstwie naftowym, a od 1955 w komitecie do spraw energii atomowej CEA, nadzorując m.in. budowę ośrodków badawczych w Marcoule i Pierrelatte. W 1966 został delegatem premiera do spraw informatyki, a w 1967 przewodniczącym rady dyrektorów instytutu naukowego IRIA.

W 1968 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1973 i 1978. Był związany z ugrupowaniami gaullistowskimi – Unią Demokratów na rzecz Republiki i Zgromadzeniem na rzecz Republiki. W latach 1971–1972 pełnił funkcję zastępcy mera Troyes, następnie do 1995 zajmował stanowisko burmistrza tego miasta. W okresie 1970–1988 wchodził w skład rady departamentu Aube. W 1980 został wybrany w skład Senatu.

Między 1968 a 1981 sprawował szereg funkcji rządowych. Był ministrem ds. zaopatrzenia (1968, 1974–1976), ministrem delegowanym przy premierze ds.