Williama Whalinga. Dwa bataliony 2 Pułku Marines miały znajdować się w rezerwie. Ofensywę wspierała artyleria 11 Pułku Marines i 164 Pułku Piechoty, samoloty CAF oraz ogień artyleryjski z okrętów wojennych Marynarki Wojennej. Edson objął dowództwo taktyczne nad operacją.

Obronę rejonu Matanikau ze strony japońskiej powierzono 4. i 124 Pułk Piechoty. 4 Pułk Nakagumy bronił Matanikau od wybrzeża do około 914 metrów w głąb lądu, podczas gdy 124 Pułk Piechoty Oki rozszerzył linię frontu dalej w głąb rzeki. Oba pułki, które formalnie składały się z sześciu batalionów, były poważnie osłabione z powodu strat bojowych, chorób tropikalnych i niedożywienia. W rzeczywistości Oka opisał swoje siły jako liczące „zaledwie połowę [etatowej] siły”.

Bitwa Pomiędzy godziną 1:00 a 6:00 1 listopada inżynierowie Marines zbudowali trzy kładki dla pieszych przez Matanikau. O godzinie 6:30 dziewięć baterii artylerii amerykańskiej piechoty morskiej i armii (około 36 dział) oraz amerykańskie okręty wojenne „San Francisco”, „Helena” i „Sterett” otworzyły ogień na zachodni brzeg Matanikau, a amerykańskie samoloty, w tym 19 ciężkich bombowców B-17 Flying Fortress, zrzuciło bomby na ten obszar. W tym samym czasie 1. batalion 5 Pułku Marines przeprawił się przez Matanikau u jej ujścia, podczas gdy 2.