W określonych przypadkach dekret przewidywał nieodpłatne nabycie własności nieruchomości, bez konieczności dokonywania oszacowania ich wartości. Dotyczyło to w szczególności sytuacji, gdy nabywca uiścił już w całości cenę wynikającą z wcześniejszej umowy z poprzednim właścicielem, objął nieruchomość na podstawie darowizny, dokonał działu współwłasności albo nabywał nieruchomość na Ziemiach Odzyskanych jako osoba spełniająca ustawowe warunki obywatelstwa. Szczególne uprzywilejowanie przewidziano dla repatriantów, którzy – realizując postanowienia umów międzynarodowych – byli zwolnieni z obowiązku zapłaty ceny za nieruchomości przyznane im w zamian za mienie pozostawione poza granicami państwa. Uprawnienie to mogło być, pod określonymi warunkami, przenoszone na małżonka lub zstępnych.
Istotnym elementem regulacji było również unormowanie statusu gospodarstw opuszczonych. W przypadku trwałego zaprzestania władania nieruchomością przez właściciela, gospodarstwo rolne nabyte uprzednio na podstawie przepisów o reformie rolnej przechodziło z mocy prawa na własność Skarbu Państwa, bez obowiązku wypłaty odszkodowania oraz z jednoczesnym wygaśnięciem wszelkich obciążeń. Fakt ten stwierdzany był w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez prezydium powiatowej rady narodowej.