Natomiast w strefie wschodniej, znajdowały się place C i D oraz czterech niewielkie dziedzińce. Od pozostałych stref odróżniała ją zwarta zabudowa z dużym zagęszczeniem budynków o niewielkich rozmiarach. Ze względu na te cechy niektórzy badacze sugerowali, że mógł to być obszar zamieszkany przez ludność niemajańską.
Historia Początki osadnictwa sięgają wczesnego okresu klasycznego (ok. 250–600 r. n.e.), kiedy to zaczęły powstawać pierwsze trwałe budowle oraz rozpoczęto działalność rolniczą.
Szczyt rozwoju przypadł na środkowy i późny okres klasyczny (ok. 600–900 r. n.e.). Nastąpiła wówczas rozbudowa kompleksów administracyjnych i mieszkalnych, a zwiększona produkcja rolna przeznaczana była dla rosnącej populacji Copán. Mieszkańcy wykorzystując lokalne zasoby zajmowali się również produkcją narzędzi z krzemienia i chalcedonu.
W IX wieku, w schyłkowym okresie cywilizacji Majów, wraz z upadkiem Copán, nastąpiło stopniowe osłabienie funkcji administracyjnych powiązane z szerszymi zawirowaniami w regionie, w tym z wojnami, niestabilnością polityczną oraz ograniczoną wydajnością rolniczą.