3 lipca 1890 roku uruchomiono połączenie na pierwszym odcinku do Stalden, a 26 sierpnia kolej dotarła do St. Niklaus. 18 lipca 1891 roku zakończono budowę, uruchamiając połączenie z Zermatt. Z uwagi na sezonowość, prowadzenie ruchu początkowo przekazano kolei , a następnie Kolejom Szwajcarskim (SBB). Wyniki finansowe z działalności w pierwszych latach okazały się bardzo dobre i zamówiono cztery dalsze lokomotywy. Między 1895 a 1912 roku wznoszono też budowle inżynierskie w celu poprawy bezpieczeństwa, jak galerie i przepusty, ale z uwagi na zagrożenie lawinowe parlament kantonalny nie wyraził zgody na ruch zimowy. Wybuch I wojny światowej w 1914 roku spowodował problemy związane z zanikiem ruchu turystycznego i ruch został ograniczony, jednakże po wojnie powrócił stopniowo do 1927 roku do poprzedniego poziomu, po czym wzrósł kilkakrotnie.
W 1921 roku utworzono zarząd kolei Visp–Zermatt–Bahn (VZ), który przejął prowadzenie kolei. 1 listopada 1928 roku, po wybudowaniu galerii przeciwlawinowych, uruchomiono ruch zimowy pociągów z Visp do St. Niklaus, a od grudnia pociąg specjalny do Zermatt, uzależniony jednak od dobrych warunków pogodowych. Wzrost koniunktury umożliwił podjęcie decyzji w 1927 roku o elektryfikacji kolei.