Regiment piechoty koronnej Butlera – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej XVII wieku (okresu wojny smoleńskiej, II wojny północnej, powstania Chmielnickiego i wojny polsko-tureckiej 1683–1699).
Formowania i zmiany organizacyjne W pierwszej połowie XVII wieku w armii I Rzeczypospolitej zaczęto na większą skalę tworzyć oddziały autoramentu cudzoziemskiego. Jego podstawę stanowiła piechota w swojej masie organizowana według wzorów niemieckich i zwana potocznie „ludem ognistym”. Podstawową jednostką organizacyjną i taktyczną piechoty był regiment. Na jego czele stał szef regimentu – pułkownik (oberszter). Regiment formowany był systemem wolnego bębna Składał się ze sztabu i kilku rot z małą primaplaną. Podstawową jednostka obrachunkową była porcja.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Tatarami Chanatu Krymskiego, Imperium Osmańskim i Carstwem Moskiewskim.
W odsieczy smoleńskiej 1633 roku wziął udział regiment piechoty koronnej Jakuba Butlera. Posiadał on w swojej strukturze 6 rot i liczył 1000 porcji.
W przeddzień bitwy pod Batohem w 1652 regiment Wilhelma Butlera liczył 1200 porcji.