Po II wojnie światowej repatriowany do Polski, od 1946 do 1948 uczył geometrii wykreślnej i na kursach samochodowych w Szkole Budownictwa w Bytomiu. W 1946 został adiunktem i kierownikiem w Zakładzie Geometrii Wykreślnej Politechniki Śląskiej w Gliwicach, od 1951 był w nim zastępcą profesora, od 1956 docentem. W 1962 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego (mimo braku stopnia doktorskiego). Obejmował stanowiska kierownika Katedry Geometrii Wykreślnej na Wydziale Budownictwa Przemysłowego i Ogólnego PŚ (1959–1969), prodziekana Wydziału Górniczego (1956–1957) oraz Wydziału Budownictwa Przemysłowego i Ogólnego. Wykładał w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach i Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Katowicach, kierował także Instytutem Wychowania Technicznego Uniwersytetu Śląskiego. Publikował prace naukowe dotyczące odwzorowywania rzutów, m.in. monografię „Trójobrazowy rzut równoległy” (1959).

W 1957 wybrany do Sejmu PRL II kadencji w okręgu Gliwice jako bezpartyjny. W parlamencie zasiadał do końca kadencji w 1961.

Zginął w wypadku samochodowym na terenie Jugosławii. Został pochowany na cmentarzu Lipowym w Gliwicach (sektor D1-B-13).

Odznaczenia