We wczesnych sezonach Pucharu Anglii rozgrywki zdominowane były przez kluby rekrutujące zawodników z klas wyższych, mające siedziby w Londynie oraz w okolicznych okolicach znanych jako home counties, w szczególności przez kluby założone dla absolwentów wiodących angielskich szkół publicznych. Jednakże do lat 80. XIX wieku drużyny pochodzące z robotniczych regionów północy kraju, zwłaszcza z hrabstwa Lancashire, zaczęły zyskiwać na sile. W tamtym czasie FA zdominowany był przez zamożnych dżentelmenów, postrzegających sport przede wszystkim jako formę rozrywki, a jego regulamin zabraniał klubom wypłacania zawodnikom jakichkolwiek kwot poza zwrotem minimalnych wydatków. Mimo to kluby reprezentujące klasę robotniczą, szczególnie te z Lancashire, powszechnie podejrzewane były o dokonywanie nielegalnych płatności na rzecz zawodników co najmniej od 1876 roku. Uważano również, że takie kluby zachęcały potencjalnych graczy do relokacji z innych regionów, zwłaszcza ze Szkocji, poprzez zmowę z lokalnymi przedsiębiorcami w celu aranżowania zatrudnienia o minimalnym obciążeniu pracą, które w rzeczywistości stanowiło przede wszystkim wynagrodzenie za udział w meczach piłkarskich.