Hunter przywiązywał wagę do kondycji fizycznej i diety, co miało istotne znaczenie w epoce, gdy osoby z klasy robotniczej zazwyczaj odżywiały się ubogo i były średnio niższego wzrostu niż przedstawiciele wyższych warstw społecznych.
We wczesnych latach piłki nożnej drużyny skupiały się na ofensywie, wystawiając co najmniej sześciu napastników. Old Etonians ustawili się w formacji 2–2–6, z dwoma obrońcami, dwoma pomocnikami i sześcioma napastnikami, natomiast Olympic wybrali układ 2–3–5, z dodatkowym pomocnikiem zamiast jednego napastnika. Dekadę później gazeta „Cricket and Football Field” oceniła, że to „z pewnością wzmocniło obronę bez zasadniczego osłabienia ataku”. Formacja 2–3–5 wkrótce stała się standardem w angielskiej piłce nożnej i pozostała nim przez ponad 40 lat.
Old Etonians, uważani za zdecydowanych faworytów do zwycięstwa, wygrali przedmeczowy rzut monetą i w pierwszej połowie wybrali obronę bramki od strony Harleyford Road. Blackburn rozpoczęli grę i szybko zaatakowali bramkę przeciwników, ale i skutecznie bronili dla Old Etonians. Krótko potem Old Etonians przeprowadzili własny atak;