Przedstawienie można streścić w recytowanym w liturgii wyznaniu wiary: „Wierzę [...] w Jezusa Chrystusa, [...] który przyjdzie sądzić żywych i umarłych, a królestwu Jego nie będzie końca”. Nawiązania literackie Literackie źródła Sądu Ostatecznego są nad wyraz bogate. Obok ksiąg Starego i Nowego Testamentu, a głównie wizji proroków Izajasza, Ezechiela, Daniela i Psalmów oraz ewangelii, przede wszystkim Mateusza, wykorzystano Apokalipsę, a także apokryfy i liczne dzieła literackie Ojców Kościoła. Lecz najważniejszym i najbardziej sugestywnym „podręcznikiem” malarskim dla ikonografii Sądu Ostatecznego pozostają kazania Efrema Syryjskiego.
Zachodnie i wschodnie wyobrażenia Sądu Ostatecznego Geneza ikonografii obu przekazów jest wspólna i wywodzi się ze sztuki wczesnochrześcijańskiej opartej na bazie tradycji hellenistycznej, tylko historia rozwoju była odmienna.
Obraz sądu zachodniego jest monumentalny, jednolity i zwarty w intensywności ekspresji. W sposób pełen dynamizmu obrazuje finał misji Odkupienia − powrót Chrystusa w chwale.