wskazywano również na zniszczenie Wiślicy z niezamieszkałym dworem. Około 1627 roku starostą wiślickim był Krzysztof, książę Zbaraski, a następnie jego brat Jerzy Zbaraski, który częściowo restaurując zabudowania, miał przypuszczalnie otoczyć zamek wałami. W 1657 roku zamek wraz z miastem spalili wycofujący się Szwedzi. Od tego czasu obiekt pozostawał w ruinie.
W 1766 roku starosta wiślicki Stanisław Lubomirski uzyskał zezwolenie sejmu na rozbiórkę dawnych budowli i wzniesienie nowego gmachu na potrzeby sądu i archiwum grodzkiego. Mury rozebrano, jednak nowych budowli nie wzniesiono, a pozostawiony materiał rozbiórkowy przeznaczono na inne cele.
Wśród wymienianych starostów wiślickich byli m.in.: Mikołaj z Brzezia i Lanckorony (1436–1439), Zygmunt Myszkowski (1600–1615), Krzysztof Zbaraski (zm. 1627), Jerzy Zbaraski (zm. 1631), Krzysztof Baldwin Ossoliński (zm. 1649), Teodor Denhoff (zm. 1678), Józef Adrian Massalski (zm. 1726) oraz Stanisław Lubomirski (1766). Jako ostatni starosta wiślicki wymieniany jest Józef Jabłonowski.