Opowieść z wydm, także Opowiadanie z diun () – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w grudniu 1859 roku.
Historia Baśń Opowieść z wydm () powstała w okresie romantyzmu. Hans Christian Andersen lubił podróżować i pisał pamiętniki z podróży. Na napisanie utworu mogła wpłynąć jego pierwsza wizyta w Jutlandii latem 1830 roku — region ten odwiedzał także w późniejszych latach. Hiszpanię zwiedził natomiast na przełomie jesieni i zimy 1862–1863 roku, a więc już jakiś czas po opublikowaniu „baśni o Jørgenie”.
Chociaż w przeważającej części narracji miejscem akcji utworu jest Półwysep Jutlandzki, niektóre wydarzenia rozgrywają się w bliżej nieokreślonym mieście w Hiszpanii, najprawdopodobniej w południowej części Półwyspu Iberyjskiego. Dość szczegółowo opisana zostaje tam przyroda śródziemnomorska. Przestrzeń akcji stanowią m.in. brzeg morski, wrzosowisko, chaty rybackie, cela więzienna w Ringkøbing, Kościół pod piaskiem w Skagen i sąsiadujący z nim cmentarz. Pisarz przywołał postaci historyczne: króla Chrystiana VII oraz rycerza . Nawiązaniem do podań i wierzeń ludowych są wymienieni: wodnik (tryton, ), wiedźma Cyganka – Chuda Margareta () oraz znany z mitologii nordyckiej Loki.