Następnie w grudniu 1943 został przeniesiony jako podoficer o 3 Dywizji Piechoty z przydziałem do 8 pp. Brał udział w walkach pod Puławami, gdzie został ranny i skierowany do szpitala w Lublinie. Po dwumiesięcznym pobycie w szpitalu, został na własną prośbę skierowany ponownie do 3 Dywizji Piechoty, gdzie objął dowództwo plutonu rusznic przeciwpancernych i brał udział w walkach na Wale Pomorskim. Brał udział w walkach o Kołobrzeg, gdzie został ranny. Szlak bojowy zakończył na Łabie.
W listopadzie 1945 został skierowany do Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno–Saperskiej w Przemyślu. W LWP, służył do 1983. Pod koniec kariery pełnił stanowisko zastępcy szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Zielonej Górze. Po przejściu do cywila wstąpił do Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. Przez dwie kadencje pełnił funkcję prezesa koła nr 8 ZBŻZ w Zielonej Górze. Członek Związku Żołnierzy Wojska Polskiego oraz Związku Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych.