Styl ubioru pełnił wówczas funkcję nie tylko estetyczną, lecz także symboliczną i tożsamościową.
Po transformacji ustrojowej w 1989 roku moda uliczna zaczęła intensywniej czerpać z globalnych wzorców, w tym z kultury hip-hopowej, skate oraz klubowej, co przyczyniło się do powstania lokalnych marek streetwearowych i nowych form ekspresji wizualnej w przestrzeni miejskiej.
Cechy charakterystyczne
W analizach polskiej mody ulicznej wskazuje się m.in. na:
zróżnicowanie stylów wynikające z wpływów subkulturowych i globalnych trendów, częste wykorzystanie estetyki funkcjonalnej i minimalistycznej, obecność odniesień do lokalnej historii i architektury miejskiej, dominację stonowanej palety barw, szczególnie w dużych miastach.
Według obserwatorów branży modowej cechy te są częściowo związane z kulturową ostrożnością w wyróżnianiu się oraz z doświadczeniem transformacji społeczno-ekonomicznej.
Rola projektantów i marek