W psychologii popularnej upowszechnił się natomiast termin „syndrom Piotrusia Pana”, wprowadzony przez Dana Kileya. Określenie to, nawiązujące do postaci stworzonej przez J.M. Barrie, opisuje zespół cech łączonych z emocjonalną niedojrzałością, unikaniem trwałych zobowiązań oraz trudnościami w przyjęciu ról dorosłego życiaKiley, Dan The Peter Pan Syndrome: Men Who Have Never Grown Up. New York: Dodd, Mead & Company, 1983..
Ze względu na liczne podobieństwa między opisem archetypu puer aeternus w psychologii analitycznej a charakterystyką tzw. syndromu Piotrusia Pana, pojęcia te bywają zestawiane w literaturze psychologicznej i popularnonaukowej. Postać Piotrusia Pana jest w tym kontekście wskazywana jako literacki obraz „wiecznego chłopca”, symbolizujący ucieczkę od dorosłości, czasu i odpowiedzialnościLarson, P. (2014). „Puer Aeternus”. W: D. A. Leeming (red.), Encyclopedia of Psychology and Religion. Boston: Springer, s. 744.. Sam termin „syndrom Piotrusia Pana” stał się przy tym szerzej rozpowszechniony i bywa lepiej rozpoznawalny w dyskursie popularnym niż pojęcie puer aeternus.