Okres ten charakteryzował się względną otwartością rosyjskiego lotnictwa na współpracę międzynarodową, modernizacją floty w oparciu o samoloty produkcji zachodniej oraz intensywnym rozwojem ruchu pasażerskiego.
Po aneksji Krymu i pierwszej fali sankcji międzynarodowych Rosawiacja zaczęła pełnić coraz bardziej aktywną rolę w zarządzaniu ryzykiem systemowym w lotnictwie cywilnym. Dotyczyło to m.in. nadzoru nad leasingiem zagranicznym, relacjami z zachodnimi producentami oraz utrzymaniem ciągłości eksploatacji floty w warunkach pogarszającego się dostępu do usług serwisowych.
Po rozpoczęciu pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę działalność Rosawiacji weszła w nową fazę. Agencja stała się jednym z kluczowych narzędzi państwa w utrzymaniu funkcjonowania lotnictwa cywilnego mimo kolejnych sankcji. Obejmowało to zatwierdzanie krajowych procedur obsługowych, przedłużanie resursów statków powietrznych, reorganizację rejestrów oraz operacyjne decyzje dotyczące przestrzeni powietrznej.