IV pokój krajowy miał charakter pokoju siły narzuconego przez Berno i Zurych. Realizował ich postulaty i kończył trwającą od II pokoju krajowego z 1531 roku dominację kantonów katolickich. W Tagsatzundze oraz przy obsadzie urzędów landwójtowskich w wspólnych posiadłościach wprowadzono zasadę parytetu wyznaniowego. Jako organ arbitrażowy w sprawach konfesyjnych ustanowiono parytetowo obsadzoną Komisję Pokoju Krajowego.
Kantony katolickie nie pogodziły się jednak z wymuszonym przekazaniem praw zwierzchnich – postrzeganym jako naruszenie dawnego porządku – i aż do końca Starej Konfederacji Szwajcarskiej wielokrotnie, choć bezskutecznie, domagały się ich restytucji. Odmówiły również dalszego uczestnictwa w obradach Tagsatzungi w utraconym Baden, w związku z czym w 1713 roku miejsce obrad przeniesiono do Frauenfeld. W 1715 roku kantony katolickie, kierując się względami bezpieczeństwa, zawarły sojusz z Francją, przewidujący wsparcie króla francuskiego w konfliktach wewnątrzkonfederackich (tzw. Trücklibund).