Tylne odnóża mają udo z dwoma lub trzema szczecinami wierzchołkowymi oraz spłaszczoną goleń z trzema szeregami kolców.
Odwłok samca ma nasadowe apodemy grzbietowe płatowe, a apodemy brzuszne pociągłe lub zredukowane. Płytki subgenitalne ma natomiast w widoku bocznym wąsko-szpatułkowate, a dziesiąty segment połączony z pygoforem luźno lub sztywno, rzadko z nim zrośnięty. Stylus zaopatrzony jest w płat przedwierzchołkowy, acz może on być słabo widoczny. Trzon edeagusa jest wydłużony, dogrzbietowo zakrzywiony, ku szczytowi zwężony, w szczytowej części tylnej powierzchni opatrzony gonoporem. Apodema nasadowa edeagusa jest krótka.
Pokładełko samicy cechuje się poprzecznie rowkowanymi grzbietowo-bocznie walwulami pierwszej pary oraz długimi, wąskimi walwulami drugiej pary z przeciętnie długim odcinkiem zesklerotyzowanym krawędzi grzbietowej oraz z kilkoma wydatnymi ząbkami w odsiebnej połowie.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodzaju zamieszkują wyłącznie krainę etiopską. Na północ sięgają do Gambii, Nigru i Sudanu, a na południe do Południowej Afryki.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1983 roku przez Michaela D. Webba na łamach czasopisma „Bulletin of the British Museum (Natural History)”.